Καλό χειμώνα

To ξέρω,το ξέρω.

Έλειψα πολύ καιρό. 3 μήνες χωρίς κανένα ποστ.

Αλλά για αυτό δε μας τη λέτε πάντα σε μας τους δασκάλους; Ότι κάνουμε μεγάλες διακοπές;

Το φθινόπωρο όμως καταφτάνει με γοργό βήμα, οπότε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Ξεκινήσαμε σεμινάρια ήδη. Συνάντησα όλες τις γλυκούλες συναδέλφισσες που είχα καιρό να δω και συγκινήθηκα πολύ από αυτό. Οι μισές πιο άσχημες από ότι τις θυμόμουν.

Αυτή που μου άρεσε πιο πολύ ήταν μια με κολλητό λευκό μίνι φόρεμα με τεράστια κίτρινα λουλούδια, μεγάλα μαύρα γυαλιά, αδύνατη, ξανθιά πλατίνα, καραβαμμένη και μαλλί κομμωτηρίου. Όλα αυτά στις 8.15 το πρωί.

Και μια άλλη μου άρεσε, πιο μεγάλη αυτή, και σε κιλά και σε ηλικία, η οποία καθόταν στο πρώτο θρανίο και κάθε 5 λεπτά κουνούσε το κεφάλι της (ναι, ναι) στον επιμορφωτή για να του δείξει ότι νιώθει αυτά που μας λέει. Σίγουρα έχεις δει μια τέτοια και εσύ. Στο πανεπιστήμιο, στο σχολείο, στην παρέα. Υπάρχουν παντού.

Στην αρχή της χρονιάς μας λένε να βάζουμε διδακτικούς στόχους. Εγώ βάζω σα στόχο του μπλογκ μου να κράζω οτιδήποτε στραβό γίνεται στη δουλειά μου, για να ακούγεται και μια φωνή από νέους. Βαρέθηκα τις αυθεντίες και τα κλισέ.

Καλό χειμώνα λοιπόν!